• Галоўная
• Аб гульні
• Фотоархіў
• Цікавае
• Відэа
• Напісаць нам
• Рэйтынгі
• Форум

У ноч з 7 на 8 верасня войска Астрожскага пераправілася праз Дняпро ў раёне Воршы. Князь вырашыў даць бітву, нягледзячы на перавагу больш чым удвая маскоўскага войска. Як заўсёды, перад бітвай святары з абодвух бакоў адслужылі малебен за перамогу. Як у беларуска-літоўскім войску, так і ў маскоўскім за перамогу маліліся праваслаўныя святары, якія належалі да незалежнай ад маскоўскага мітрапаліта царквы. У войску Астрожскага былі і ксяндзы, бо ў беларуска-літоўскім войску было таксама шмат каталікоў, не кажучы ўжо пра польскія атрады.
Бітва распачалася ў полі на беразе Дняпра а 9 гадзіне раніцай 8 верасня 1514 г. На загад найвышэйшага гетмана літоўскага рушылі два конныя палкі (гуфы), правакуючы ворага. Гэта падзейнічала на маскоўскія войскі, і тыя пайшлі ў наступ пад белым і светла-чырвоным сцягам з выявай Георгія Перамоганосца і архангелаў, распусціўшы сцягі і прапарцы да бою. Пасля гэтага перасоўвання на вольнай прасторы паміж польска-літоўска-беларускім і маскоўскімі войскамі распачаліся «гарцы» — асобныя двубоі вершнікаў з абодвух бакоў, каб заахвоціць да бітвы астатніх ваяроў.
Неўзабаве разгарэлася жорсткая сеча, дзе асаблівая напруга склалася на левым краі, аднак беларуска-літоўскія ваяры вытрымалі, а затым пераламілі ход бітвы. Асабліва вызначылася пяхота з рушніцамі ды цяжкаўзброеная польская конніца. Мужны Астрожскі, якому было ўжо 54 гады, быў з першай хвіліны ў самых адказных месцах, натхняючы ваяроў прыкладам і словам, заклікаў усіх сваіх ваяроў смела ісці ў бой за ім, і паабяцаў першым палажыць галаву, ідучы ў атаку на ворага з шабляй у руцэ, каб тую шаблю акрывавіць.
Пад час бітвы беларуска-літоўскае войска выступала пад дзяржаўным сімвалам ВКЛ — чырвоным сцягам з сярэбранай выявай Пагоні і выявай Багародзіцы з дзіцяткам Ісусам. У кожнага з нашых вершнікаў у руцэ была доўгая дзіда з белым сцяжком — вымпелам, уздоўж якога пасярэдзіне праходзіць адна вузкая стужка, якая перакрыжоўваецца бліжэй да дрэўца другой чырвонай стужкай. Гэта прадвеснік нашага гістарычнага бел-чырвона-белага сцяга.
Зыход бітвы вырашыў хітры манеўр літоўскага гетмана, які пад выглядам адступлення ўцягнуў праціўніка ў пагоню і вывеў яго пад агонь сваіх замаскіраваных гармат. Моцны залп літвінскіх гарматнікаў змяў бягучых маскоўскіх ратнікаў, загінуў сам ваявода Іван Растоцкі. Артылерыя выклікала сярод маскоўцаў вялікія страты і масавую паніку. Тыя ўцякалі з поля бою, скакалі ў Крапіўну з высокага берага, і там тапіліся. Рака была заваленая целамі забітых.
Ліцвіны разбілі войскі маскоўцаў і пусціліся наўздагон за адступаючымі. Астрожскі, стоячы на беразе ракі Крапіўны, падбадзёрваў ваяроў: «Гэй, дзеткі, цяпер кожны паслужыце, як можаце». Ніякага супраціву маскавіты аказаць ужо не маглі. М. Стрыйкоўскі апісвае жахлівыя сцэны гэтых уцёкаў: параненыя маскоўцы крычалі вершнікам: «Не сечи голову!», а цяжка параненыя: «Добей!». Як занатавана ў Валынскім кароткім летапісе, сама бітва доўжылася толькі тры гадзіны, — можна сказаць, што далей ужо ішла бойня і толькі ноч не дала ліцвінам канчаткова знішчыць варожае войска. Праследаванне маскоўскага войска працягвалася аж восем літоўскіх міляў (каля 60 кіламетраў), таму некаторыя літоўскія вершнікі вярнуліся з пагоні толькі назаўтра...

 Поля помеченные звездочкой обязательны для заполнения *.